16-06-09

Doorzettingsvermogen....

De moed om de examens tot een goed einde te brengen, is me helemaal in de schoenen gezonken. Morgen heb ik mijn laatste examen en ik heb zelfs de zin niet om m'n cursus open te slaan. Sinds vrijdag heb ik een TOTALE afkeer gekregen van de studies.

Vrijdag had ik examen van het vak dat ik voor de derde keer opnieuw moet doen. (Nu voel ik jullie denken: ja, man, wat een domme koe is dat..) Maar ik ben helemaal niet dom. Ik kan heel goed van buiten leren, maar inzicht heb ik helemaal niet. En dat is het probleem voor dat vak: Bio-organische chemie. Vorig semester had ik alles zodanig van buiten geleerd, en haalde net een 11 op 20. Dit semester dus terug opnieuw: alles van het tweede semester van buiten geblokt. Maar het examen zal zeker geen 11 op 20 opleveren. écht niet. En niemand hoeft me te zeggen: wacht het resultaat af, het is écht niet gegaan. De leraar liet me niet uitspreken (het was mondeling hé) en had echt geen geduld voor me.


Over hoe een leraar z'n studenten hun zelfzekerheid direct kan doen wegsmelten als sneeuw voor de zon... Twas een vréselijk gevoel! En wat was het gevolg, denk je? Ik was dépri als iets en voor het eerst sinds ooit blijft dat depri gevoel langer dan het moment tot ik buiten de schoolmuren ben. Het duurt namelijk nog altijd voort.

Het besef dat ik het beroep met hart en ziel zou uitoefenen, maar er misschien niet zal geraken, door die stomme chemie-vakken, waar ik TOTAAL géén interesse in heb. En ok, op m'n tanden bijten, en doorbijten. Ja, ik hoor het je al zeggen. Maar zeg nu zelf: na een 6-jarige zoektocht in het middelbaar, beland ik in het hoger, in een richting waarvan ik het beroep écht wel wil uitvoeren. En dan moet ik al 3 jaar aan een stuk op m'n tanden bijten, op de toppen van m'n tenen lopen om er te proberen geraken en er toch NET NIET geraken! Hoe frustrerend kan het zijn?!?

Ik besef héél goed welke kansen ik krijgen, mijn "problemen en kopzorgen" zouden geen struikelblokken mogen zijn. Want ik krijg immers de kans om te studeren. Ik heb geen ouders die me tegenhouden, ik heb de capaciteiten, ik heb een goede gezondheid, maar ik geraak er... net niet!

En wat is op dit moment m'n grootste wens? Ik hoop dat de leerkrachten inzien dat ik er écht wel wil geraken, dat ze me delibereren voor dat hélse vak, ookal heb ik nog andere herexamens. Zeg nu zelf: zou jij het zien zitten om voor de 9de keer van hetzelfde vak een examen af te leggen. Eigenlijk hoop ik dat een leerkracht toevallige eens "googelt" en dat ze op m'n blog terechtkomen, waar ik in dit logje m'n gedachten allemaal probeer te ordenen en probeer aan

de ganse wereld te tonen

dat ik het écht wil

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

kleine mens grote wereld

En dan besef ik dat ik maar een klein mensje op deze grote wereld ben, dus waarom zou de rest van de wereld wakker liggen van de toekomst van de kleine mensje? Familie en kennissen zijn met me begaan, maar ik besef maar al te goed, dat ik voor leerkrachten vermoedelijk alleen maar één van de studenten van die ene klas ben. En eigenlijk wil ik niet alleen maar één van die studenten zijn, maar "Elsbeth" uit die groep studenten. Misschien schrijf ik met m'n komende reapport wel geschiedenis(door terug gebuisd te zijn hé), en dan zullen ze me wel als "Elsbeth" uit die groep studenten zien. Ok, das dan al 1 wens vervuld. Misschien kan ik toch maar blijven proberen, en dan zal m'n grooteste wens wel vervuld geraken.. (hoop ik!)



Dikke kus

Elsjeuh

Commentaren

lieve meid toch... ik hoop dat ze je gaan delibereren, moest het nodig zijn... Want je verdient het echt... Ik denk dat het ook daarom is dat ze je nog die extra kans hebben gegeven?
Hou vol, je bent er bijna vanaf... Probeer dan wat van de wereld om je heen te genieten...

Gepost door: Karen | 17-06-09

Hi meid, ik hoop dat je volhoudt en dat het lukt, of dat je zo net net geslaagd bent of gedelibereerd wordt... Maar je moet volhouden, je mag niet opgeven... Ik ben er zeker van dat er wel een aantal docenten zijn die je misschien gaan helpen over de streep te trekken en zo...
ik duim voor je...
En je ziet het, ik ben er ook geraakt! het ging bij mij ook niet als een leien dakje... maar je moet in je eigen kunnen blijven geloven en er iedere keer zelfzeker proberen te staan, ook al geven ze je een totaal negatief gevoel...

Dikke kus,
Renate

Gepost door: Renate | 18-06-09

elsjeuh! niet opgeven hoor! het geluk ligt soms in een klein hoekje en als de rest goed gaat kunnen ze je delibereren. Wie weet welke oplossing er uit de bus kan vallen.ik brand een dikke kaars!

Gepost door: magda | 18-06-09

De commentaren zijn gesloten.